Kendisine"Dağların Efendisi"derdi. Bölücülere o dağlarda göğüs gerdi. Ve yine o çok sevdiği dağlarda şehit düştü.

Güneydoğu Anadolu'da ilk hain kurşun sıkıldığında, dönemin Hükümet yetkilileri "Bir avuç çapulcu sürüsünün yaptıkları" diye tanımlamıştı yaşanan olayları. Ancak bundan 17 yıl önce o ilk kurşunu sıkan çapulcu sürüsü, yıllar geçtikçe, Türkiye'nin yüreğine hançer üstüne hançer vurdu. Sayıları bir bir artan binlerce şehit verdi Türkiye. Vatan uğruna toprağa düşen binlerce şehidimizin yakınlarının gözyaşları hiç dinmedi. Bu dizide, bayrak ve vatanı için düşmüş binlerce şehidimizin, APO'yu ipten kurtaran politikacıları utandıracak, ibret dolu öykülerini okuyacaksınız.

Adı Levent Selamet. 1976 istanbul doğumlu. Geleceğe ilişkin hayalleri, umutları vardı. Komando olarak gitti askere, Sivas kırsalında birçok kez çatışmaya girdi. Annesi Feride ve babası Kemal bey, haber bültenlerinde, gazete sayfalarında ne zaman şehit haberine rastlasalar içleri burkulur tarifsiz bir korku ve acı sarardı yüreklerini. Ve tarihler 10 Nisan 1997'yi gösterdiğinde, Selamet ailesi, düşünmekten bile korktuğu acı haberi aldı. Oğullan Levent Selamet, Sivas kırsalında çatışmaya girdiği bölücü teröristler tarafından şehit edilmişti. Henüz 21 yaşında, gencecik bir fidandı Levent. O, yaşanacak bir hayatı, umutlarını ve geleceğini bırakarak bu vatan uğruna toprağa düşen binlerce şehitten biriydi artık.

TERHİSİNE 32 GÜN VARDI

Canlan Levent'i şehit veren anne Feride hanımı ve baba Kemal beyi bulmak için İstanbul Esenler'e doğru yola çıkıyoruz. Verilen adrese geldiğimizde bizi, dimdik ayakta duran Şehit Er Levent Selamet Apartmanı karşılıyor.

Anne Feride hanım ve baba Kemal bey bizi içeriye buyur ediyor. Evin her yerinde şehit Levent'in çeşitli görüntüleri var. Kiminde elinde silahı ile karlı dağlan tırmanıyor, kiminde güneşten yanmış yüzüyle bir kayanın üstünden uğruna savaştığı vatanına gülümsüyor. Ve bazı fotoğraflar var ki, terör örgütü elebaşısı siyasilerin yüzlerine bir tokat gibi iniyor! Günlerce yürümekten yara içinde kalmış ayaklarını sarıyor, kayalarda sürünürken parçalanmış kollarına pansuman yapılıyor. Yürekleri burkan bu sessizliği hâlâ gözlerindeki yaşlar dinmeyen baba Kemal bey bozuyor. Kemal bey sesi titreyerek anlatmaya başlıyor. "Oğlum gelince sokağın köşesinde bir elektrik malzemesi dükkanı açacaktık. Evin üst katını yaptırıp evlendirecektik. Bize söyleyemese de sevdiği bir kız vardı. Terhis olmasına sadece 32 gün kalmıştı. Telefon etti. Sivil giysilerini istedi. Nasıl göndereceğimizi sorduğumda ise Cumartesi günü İstanbul'a izine gelen arkadaşım yanınıza uğrayacak. Ona verin, bana getirir dedi. Ne acı ki, Cumartesi günü arkadaşının yerine Levent'in ölüm haberi geldi." Levent'ini şehit veren Anne Feride Selamet'in acısı, aradan geçen 5 yıla rağmen hâlâ taze. Gözlerinden akan yaş hiç dinmiyor. Evlat acısı içine öyle işlemiş ki, "Bakmayın gözlerimden dökülen yaşa, asıl yüreğim ağlıyor, hem de kan ağlıyor" diyor. Ama tüm bu yaşadığı ızdırabı bir kenara bırakıyor ve titreyen dudaklarından şu cümleler dökülüyor.

VATAN SAĞOLSUN...!